Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2007

Έλλη Λαμπέτη (Elli Lampeti) - Lady in black

Το παρακάτω κείμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στην FN.

Ένας άγγελος. Μαύρα μακριά μαλλιά, γαϊτανόφρυδα, καλογραμμένα χείλια. Μαύρα μάτια, μια αδιόρατη θλίψη. Τι μάτια είν’ αυτά Θεέ μου!;!;

Όταν έχεις μπροστά σου τη Λαμπέτη στο «Κορίτσι με τα μαύρα», σωπαίνεις.
Και τη θαυμάζεις.
Την χαζεύεις.
Κι ευχαριστείς τον Θεό ή ό,τι άλλο πιστεύεις, που σου έδωσε μάτια για να την κοιτάς. Υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι που θέλουν να σφάξουν την ομορφιά, δεν την αντέχουν. Θέλουν να πέσει νεκρή στην πλατεία, όπως η χήρα στο «Ζορμπά».

Οι πολύ όμορφες γυναίκες δεν πρέπει να δουλεύουν. Αυτό ήταν το λάθος. Μια τόσο όμορφη γυναίκα, απλά σου θυμίζει, πως αξίζει να ζεις. Μόνο να την αγαπάς μπορείς. Αν μπορείς.


Έλλη Λαμπέτη

1926 -1983


Κορυφαία ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1926 στα Βίλια Αττικής. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έλλη Λούκου. Πατέρας της ήταν ο Κώστας Λούκος, ιδιοκτήτης ταβέρνας, και μητέρα της η Αναστασία Σταμάτη. Ο παππούς της, γνωστός ως Καπετάν-Σταμάτης, είχε πολεμήσει στο πλευρό του Κολοκοτρώνη, κατά την επανάσταση του 1821.

Το 1928 η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα. Δεκατρία χρόνια αργότερα, η Έλλη έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, αλλά απορρίφθηκε. Ωστόσο, το ταλέντο της αναγνωρίστηκε από τη Μαρίκα Κοτοπούλη, που την πήρε κοντά της και σύντομα έγινε η αγαπημένη της μαθήτρια. Μάλιστα, της είχε τόση εμπιστοσύνη, ώστε της επέτρεψε να διαβάσει ακόμη και τις ερωτικές επιστολές που είχε λάβει από τον Ίωνα Δραγούμη, στις αρχές του 20ου αιώνα. Εκείνη τη χρονιά απέκτησε και το νέο της επώνυμο, το οποίο το επέλεξε από το βιβλίο «Αστραπόγιανος» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Πολύ σύντομα, το 1942, έκανε την πρώτη επίσημη θεατρική της εμφάνιση, στο έργο «Η Χάννελε πάει στον Παράδεισο» του Χάουπτμαν. Τέσσερα χρόνια αργότερα καθιερώθηκε ως ηθοποιός εξαιρετικής εσωτερικότητας, με τον «Γυάλινο Κόσμο» στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Την ίδια χρονιά έκανε και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, στην ταινία «Αδούλωτοι Σκλάβοι». Από το 1948 συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Κώστα Μουσούρη, τον μεγάλο αντίπαλο του Κουν. Εκείνη τη χρονιά γνωρίστηκε και με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον πρώτο μεγάλο της έρωτα.

Το 1950 παντρεύτηκε με τον Μάριο Πλωρίτη. Ο γάμος τους, όμως, δεν άντεξε για πολύ... Χώρισαν τρία χρόνια αργότερα, όταν η Έλλη γνώρισε τον Δημήτρη Χορν. Μαζί έγραψαν μία από τις πιο αστραφτερές σελίδες στην υποκριτική τέχνη. Συγκρότησαν δικό τους θίασο, μαζί με τον Γιώργο Παππά, ανεβάζοντας έργα όπως: «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι», «Το παιχνίδι της Μοναξιάς», κ.α. Στη μεγάλη οθόνη, υπήρξαν συμπρωταγωνιστές στην «Κάλπικη Λίρα» (1956) του Γιώργου Τζαβέλα. Άλλες κινηματογραφικές επιτυχίες της Έλλης Λαμπέτη, αυτής της περιόδου, είναι το «Κυριακάτικο Ξύπνημα» (1954), «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956) και «Το τελευταίο ψέμα» (1957) του Μιχάλη Κακογιάννη.

Παρότι η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν υπήρξαν αγαπημένο ζευγάρι στη ζωή και στο σανίδι, η σχέση τους έφτασε στο τέλος της το 1959. Δήλωσαν ότι θα ξανασυνεργαστούν σύντομα, κάτι όμως που δεν έγινε ποτέ. Έως τότε η Έλλη είχε χάσει τη μητέρα της, τρία αδέρφια κι ένα μωρό που θα αποκτούσε με τον Χορν. Η μόνη αχτίδα σ' αυτά τα τραγικά χρόνια ήταν η γνωριμία της με τον αμερικανό συγγραφέα Γουέικμαν, ο οποίος υπήρξε ο επόμενος σύζυγός της έως το 1976.

Η δεκαετία του '70 ήταν εξίσου σκληρή για την Έλλη Λαμπέτη. Εξαιτίας της λαχτάρας της για την απόκτηση ενός παιδιού, ενεπλάκη σε μία δικαστική περιπέτεια, που κράτησε τέσσερα χρόνια. Οι φυσικοί γονείς τής μικρής Ελίζας, που είχε υιοθετήσει, διεκδίκησαν και πήραν την κηδεμονία του παιδιού το 1974.

Τα επόμενα χρόνια ήταν μία μάχη με την επάρατο νόσο, από την οποία είχε προσβληθεί από το 1967. Δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να παίζει στο θέατρο, αποσπώντας εντυπωσιακές κριτικές. Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1981, στο έργο «Σάρα - Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού», όπου έπαιξε θαυμαστά το ρόλο της κωφάλαλης Σάρας. Λίγο αργότερα, η υγεία της επιδεινώθηκε. Έχασε τη φωνή της και τελικά άφησε την τελευταίας της πνοή στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983, στο αμερικάνικο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν.

Η ζωή της γράφτηκε σε βιβλίο από τον καλό της φίλο Φρέντυ Γερμανό κι έγινε μπεστ σέλερ, 13 χρόνια μετά το θάνατό της.


Το Κορίτσι με τα Μαύρα / To Koritsi me ta mavra (A Girl in Black) (Michael Cacoyannis, 1956)
Το κορίτσι με τα μαύρα (1956, Μιχάλης Κακογιάννης)
Η Μαρίνα
(...μόνο ένα βλέμμα)
"Γιατί δεν είναι ντροπή να αγαπάει κανείς. Ντροπή είναι να λέει ψέματα και να φοβάται"



ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΕΝΑΡΙΟ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ: Ο έρωτας ενός νεαρού Αθηναίου και μιας νησιωτοπούλας συντρίβεται από το πουριτανικό περιβάλλον της ελληνικής επαρχίας.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΑΝΕΣΤΗΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΝΟΤΗΣ ΠΕΡΓΙΑΛΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΦΕΡΜΑΣ

Η ταινία απέσπασε τις κριτικές του περιοδικού CINEMA 57 , της L HUMANITE L EXPRESS που έγραψε: «... οι συνθέσεις των πλάνων και οι ήρωες της ταινίας είναι μιας ομορφιάς που καταπλήσσει.»

Διαγωνιστική συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών 1957.
Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας της Αμερικανικής Ένωσης Τύπου 1957.
Αργυρό βραβείο Φεστιβάλ Μόσχας.



Αυτά τα λίγα για αρχή.
Η συνέχεια θα είναι "οπτικά" συναρπαστική!
Για σένα!


*Δείτε ή κατεβάστε την ταινία "Το κορίτσι με τα μαύρα"!

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

apla yperoxh.....monadikh ki anepanalhpth

Ανώνυμος είπε...

koryfaia k anepanalhpth!h kaluterh ellhnida hthopoios!